Als blanco blad kom ik op mijn blind date met de Suzuki Vitara 1.0 Stijl BoosterJet. Ik heb bewust geen persberichten opgezocht, geen specificaties bestudeerd, ik heb geen ervaring met het merk, en weet dat ik achterloop in moderne technische snufjes.

Het eerste wat me opvalt is de uitdrukking van de SUV. Mijn associatie is dat ik hem op een Lego Ninja-poppetje vind lijken. Hem inderdaad, want deze auto is absoluut een mannetje. Ik luister naar de uitleg over de motorische aanpassingen, 3 in plaats van 4 cilinders, maar dat is ruim voldoende om toch pittig te kunnen rijden. Topsnelheid (180 km/uur) en acceleratie (0-100 in 11,5 seconden), ik luister geïnteresseerd, maar bedenk me ondertussen dat ik toch nooit harder rij dan 120 (vooruit soms een stukje 130), en optrekken gaat zo snel als dat mijn voorgangers toelaten. Ik mag gaan rijden, krijg de sleutel met een daadwerkelijk sleuteltje eraan in mijn handen, maar die blijkt nergens voor nodig, ik kan ‘gewoon’ de startknop indrukken. Oké, ready set go.

Mijn eerste interesse gaat altijd uit naar de standaard rijverrichtingen. Hoe reageren stuur, koppeling, gaspedaal en rem? Prettig, merk ik meteen. Wel heel direct maar ook weer niet zo dat je vooruit spuit als je je grote teen even wiebelt. Ik ben zo gefocust op het ‘voelen’ van de auto dat ik een navigatie aanwijzing mis en dus al snel een U-turn moet maken. Ik ben verbaasd hoe soepel dat gaat. Thuis lees ik in de specificaties dat de draaicirkel 10,4 is en speur even verder omdat ik niet weet of dat nou heel bijzonder is. Mijn zoekopdracht: ‘wat is de gemiddelde draaicirkel van een auto?’ brengt me bij een meidenforum waarin ‘de wiskundemeisjes’ uitleggen hoe dat werkt en meestal uitkomt rond de 10. Die 10,4 is dus een keurig getal, maar zo ervaarde ik het niet.

De eerste fase van de kennismaking met de Vitara zijn we probleemloos doorgekomen. Ik merk het goede overzicht op de weg op. De auto heeft best brede stijlen maar die storen totaal niet. Wel ontneemt de passagiersstoel me een deel van het zicht als ik bij het rechtsaf slaan de ingesleten blik over mijn rechterschouder werp om te zien of er langzaam verkeer aan komt. Het irriteert me een beetje dat ik een eerste minpunt tegenkom. Ik herinner me dat ik bij de uitleg nog gewezen ben op de dode hoekfunctie in de spiegels en word extra oplettend op de oplichtende icoontjes. Samen met de grote zijspiegels blijk ik ruim voldoende zicht te hebben op wat er om mij heen gebeurt en merk ik zowel links als rechts van mij het achteropkomende verkeer gemakkelijk op. De park-assist (nieuw voor mij) is overduidelijk. Uit automatisme kijk ik nog aan alle kanten om mij heen, maar dat is echt overbodig.

De diverse rijassistentiesystemen (had ik al gezegd dat dit nieuw is voor mij) maken het rijden echt makkelijker. Vooral de assistent die oplet of de auto wel binnen de lijnen rijdt, blijkt een strenge doch liefhebbende beterweter. Als ik zonder mijn knipperlicht aan over een streep rijd, corrigeert de assist mij door rustig terug te ‘duwen’, door met signalen te waarschuwen dat ik nu echt te ver ga, en 1x door zelfs de stem te verheffen om mij doordringend te laten horen dat er een gevaarlijke situatie ontstaat. Voor de goede orde, de situatie was nog volledig onder controle, ik wilde alleen weten wat er zou gebeuren als ik de assist tegengas gaf.

Op de snelweg zet ik de adaptive cruisecontrol aan. Ik had onthouden dat de control standaard de veilige afstand van 2 seconden ten opzichte van de voorligger houdt. Dat is in Nederland kennelijk een opening waar iedereen ruimte voor zichzelf ziet. Wanneer een andere auto in dit gat duikt, houdt de auto vanzelf vaart in waardoor er opnieuw ruimte ontstaat en voor je het weet beland je in een vicieuze cirkel. Ik ben overgeschakeld op de limits-controle en houdt mij daarmee moeiteloos aan de maximaal toegestane snelheid, ook in een sterk glooiend gebied.

Nog even boodschappen doen, en de kids willen mee. De auto waarschuwt netjes dat er een riem niet vastzit, maar biedt niet veel ruimte aan lange benen. Er is duidelijk meer aandacht gegeven aan het comfort voor de bestuurder en bijrijder. De hoge stoelen zitten echt lekker, en maken het uitstappen soepel. Ook na een lange rit verwacht ik geen rugpijn of slapende benen.

Later als ik de fotograaf laat rijden, is ook hij verbaasd hoe soepel de auto rijdt, hoeveel pit erin zit als je het nodig hebt en zelfs dat de auto zo’n kleine draaicirkel heeft. En het grappigste vind ik nog wel dat ook hij de auto meer als persoon benadert dan als een ‘voertuig’.

Ik begon de date met dit ‘mannetje’ verwachtingsvol, maar concludeer al snel dat dit geen sexy bad boy is. Ik google nog een rondje op zoek naar het imago van Suzuki, en stuit op de uitslag van het automankementenonderzoek van de Consumentenbond uit 2017, waar Suzuki als meest betrouwbare merk de lijst aanvoert.

Stoer, groot, stevig, veilig, pittig, betrouwbaar, vol goede adviezen en liefdevolle bijsturing. Deze auto voelt vooral als een hele toffe, stoere vader, waarmee ik graag nog veel vaker tripjes zou willen maken.

De rij impressie in de rubriek Vrouw aan het stuur is geschreven door Yvonne Pijnacker – https://vrouwaanhetstuur.nl.
Fotografie door HuubKPhoto.com

Technische specificaties

Rij impressie: Suzuki Vitara 1.0 Stijl BoosterJet
Motor: 3 cilinder, benzine, Directe-injectie
Vermogen: 82 kW (112 pk)
Transmissie: 5 MT (handgeschakeld)
Gem. verbruik: 1 op 18,9/ 5,3l op 100 km
CO2-uitstoot: 121 g/km
Actieradius: 888,3
Topsnelheid: 180 km/u
0-100-acceleratie: 11,5 sec
Bagageruimte: 375 l / 710 l met achterbank neer
L x b x h: 4.175 x 1.775 x 1.610
Massa leeg: 1.060 kg
Vanafprijs: € 22.099,-
Prijs testmodel: € 29.599,-